امروز صبح بعد از خواب رنگین پروانه ٬ هنوز با پیله ی کرم در یک بغل بودم که آفتاب سلام کرد !من ماندم و پتوی خسته از جنگ کابوس ! پنجره ها را  که بوییدم ٬ معلوم بود  ذهن خدا را خوانده بودند !

مثل همیشه عاشقی را مسواک زدم ٬ آیینه را خاموش کردم ٬ شعور کذایی ماتم پرست به تن ٬ شوق و عاقلی منحوسانه در دست ٬حرکت به سمت زنجیر ٬ از پس کودکی لوس و اما راستگو پریدم به خیابان مردی که دیگر هیچ نیست ٬

فریاد ها٬ بوق ها ٬ مطمئن نیستم اما کوزه سفالی که در میان گلدان ها فانتزی به یغما رفته بود گفت :بوق همان ناله نه نه سرماست ! که از ماندنش فشارش افتاده حتی تا زیر پای حرمت !

عصر آهن و این همه یک رنگی ! عجیب بود ! همه یک رنگ به دریدن مشغول اند ٬ به دریدن آنچه به عظمت نان بود و بس !

فانوس می خواهم خدا با پرژکتور بیگانست ! فرشته ها را کور کرده اند  که وضع مان این است !

هنوز ظهر نشده دلم برای ادای روشنفکری تنگ شده بود ! دلم یک عالمه قفسه با اسم های عجیب و غریب می خواست تا شاید ٬ مثل مردی که در باران می آمد عقب افتاده نباشم ٬ روی پیراهنش نوشته بود مولوی !

لحظه لحظه محل درآمد اندک زجر است ٬ زجر اینکه اگر شاملو نمی گفت غم نان ٬ من ساکن کدام روستای شمالی بودم و سه تار سبزی  می نواختم ( البته حواسم بود که کتک نخورم )

بیرون که می یام ٬ مردم را ساعت ها نگاه می کنم !

میدان ونک که می رسم ٬ عاشق می شوم !

و اوج دلبر بازی هایم درست گوشه ی میدان کنار دادگاهی که به اشتباه خانواده نامیده شده !

ای آدم ها با شما هستم !

از کنار آدمک هایی که بوی خوب می دهند عبور میکنم ٬ صدای کروات را مثل کلاس کفش پاشنه بلند دوست دارم !

نمی دانم کدامشان می رود خانه بخت ٬ ولی خودم دیدم که تو رفتی خانه ی بدبخت !

به خانه که می رسم شمع روشن می کنم ٬  و دوباره ....